maandag 23 april 2018

We kunnen weleens mopperen hier

Als er dan enige bemoediging is in Christus, als er enige troost is van de liefde, als er enige gemeenschap is van de Geest, als er enige innige ontfermingen en gevoelens zijn. Maak dan mijn blijdschap volkomen doordat u eensgezind bent, dezelfde liefde hebt, een van ziel bent en een van gevoelen.  Filippenzen 2:1-2
Als je jonge kinderen hebt, ken je het wel. Het wordt warmer en ineens zijn ze uren buiten aan het spelen. Kinderen die de hele winter binnen zijn gebleven vinden elkaar weer en spelen het liefst van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat buiten. Onze meiden kunnen dan ook weleens om de vijf minuten aan de deur kloppen om 'even naar de wc' te gaan, of ze willen een fiets, of toch liever skeelers of stoepkrijt of een springtouw of gewoon even wat drinken of vragen of ze bij een vriendinnetje in de straat naar binnen mogen of ze vragen een pleister of ze hebben hulp nodig bij een meningsverschil. Hier in huis kunnen we dan weleens mopperen om het feit dat we wéér naar de deur moeten lopen om open te doen.

En nu bedenk ik dat dat misschien niet de juiste houding is. Dat ik onze kinderen misschien onbewust wel iets mee kan geven als ik het voortaan anders doe. Dat ze voortaan weten dat, wat er ook is, ze altijd thuis mogen komen, al waren ze nog maar 2 minuten weg, dat ze altijd aan kunnen kloppen, al weten ze op het moment dat je de deur open doet soms niet eens meer waarvoor. En dat, wanneer ik ze al een poos niet meer gezien heb, zelf even ga kijken of alles nog goed gaat of ik nodig ze uit om even een ijsje te komen eten.


Is er bemoediging in Christus? Is er troost in de liefde?
Ja! Dat is er zeker, altijd, op elk moment kan ik bij Hem aankloppen en is Hij er, luistert Hij en geeft Hij me wat ik nodig heb, verzorgd Hij mijn wonden, troost mijn verdriet,  heeft een maaltijd klaar staan als ik hongerig ben, bij Hem kan ik altijd wat drinken als ik dorst heb,

Gemeenschap met de Geest?
Ja! Ook Hij klopt bij mij aan en wil bij me binnen komen...
En Hij zegt: Alles wat je voor een van deze minsten hebt gedaan, dat doe je voor Mij.

Zijn er enige innige ontfermingen en gevoelens?
Ja! Want niemand vind het fijn om niet welkom te zijn, om zich teveel te voelen, om niet gezien en geliefd te worden. We willen allemaal kloppen en binnen gelaten worden, niet door iemand met een mopperend gezicht die zegt 'alweer?!!' of alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat je er weer bent. Maar door een lachend hoofd en liefdevolle ogen, die zeggen: 'Kom binnen! Fijn dat je er weer bent! Gezellig! Wat kan ik voor je doen?'


2 opmerkingen:

  1. Geweldig. Dit is een gouden blog. Dank je wel.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. O dit ga ik meenemen. Met 5 kinderen heel herkenbaar en dit soort taal die we spreken kan groot verschil maken. Dank je wel voor het delen hiervan.

    BeantwoordenVerwijderen