vrijdag 23 september 2016

Stiekem hoop ik dat de deur gesloten blijft...

Het beetje moed wat ik bij elkaar kan verzamelen raap ik bij elkaar en met mijn oppasdreumes op mijn arm en een tas met een schetsblok en lesboeken in mijn andere hand loop ik de deur uit. Het is maar een paar deuren verder dat ik stop en op de bel druk. De moed ontglipt me, want stiekem hoop ik dat de deur gesloten blijft. En dat blijft het ook lang, maar uiteindelijk draait er een sleutel om in het slot en worden we meer dan warm verwelkomd. Zoals eigenlijk altijd glijdt alle innerlijke weerstand van me af als ik binnen stap bij deze vrouw uit Eritrea. Achter haar ogen ligt een wereld die ik niet ken, een verscheurd vaderland, geliefden achtergelaten, verloren, huis en haard opgegeven... ik weet er bijna niets van en toch vertellen haar ogen me van veel pijn en toch ook niet in het minst een verhaal van Liefde!

arinarin: More Baby Mandarin oranges.:

Ze kan het me ook niet vertellen...en dat is precies de reden waarom ik naar haar toe ga. Ze vindt het zo te zien heel leuk dat ik zo'n klein meisje mee genomen heb en L vind het blijkbaar ook gezellig. De vrouw pakt wat sinaasappels en mandarijnen en snijdt ze in partjes, zodat we ervan kunnen eten. Dan pak ik een groot vel papier en schrijf er het alfabet op, ik vraag haar of ze het kent. Ze knikt en ik maak er uit op dat ze het zeker eerder gezien heeft en begrijpt dat het belangrijk is om de Nederlandse taal te leren. Een paar letters weet ze, maar ze komt niet ver en samen oefenen we wat. Ik laat haar een Youtube filmpje zien wat erg handig is om het alfabet verder alleen goed te oefenen, ze is er echt blij mee en zegt steeds: 'Goed!!' Ze pakt een grote zak met uien en begint die te schillen, meetellend tot honderd met een ander filmpje wat ze aan heeft gezet, 86: zesentwintig...

.:

Na een half uur sta ik alweer buiten. We zijn er nog lang niet, maar is dat nu zo erg? Voorlopig elke week een uurtje, dat moet lukken! En hopelijk gaat ze ook naar school, ze zei van wel, maar of ze mijn vraag goed begreep? En weet je waarom ik er zo tegenop zag? Ik had haar beloofd in september te komen en te beginnen, maar nu de zomervakantie voorbij was en het nieuwe ritme van dit seizoen in gang werd gezet, wist ik even niet wanneer ik dit erbij zou kunnen hebben. De week vult zich aardig met wat verplichtingen, het leek die vervelende druppel te zijn! Maar daar kom ik op terug. Niks geen druppel die de emmer doet overlopen, vooralsnog druppels van Gods goedheid die mijn hart wat ruimer maken!

Social.buienradar.nl - Powered by mobynow:

1 opmerking:

  1. Mooi Lien! Voor mij is t ook een grote drempel om zoiets te doen. Maar misschien moet ik de stap gewoon maar eens nemen.... :-)

    BeantwoordenVerwijderen