vrijdag 15 juli 2016

Deze Geest kalmeert mij

Een hele stapel boeken en tijdschriften leg ik op het stoeltje. Ik steek 5 waxinelichtjes aan en zet die op het randje van het bad, voordat ik het bijna té hete water instap. Het gebeurt zo'n 1 of hooguit 2 keer per jaar dat ik mijn toevlucht tot een bad neem om eens een andere poging tot ontspanning te nemen dan gebruikelijk. Maar heel ontspannend wordt het deze keer niet. Toch is dit me meer waard dan welke vorm van ontspanning ook. Na een keuzestress wat mijn uiteindelijke leesvoer zal worden, kies ik voor het magazine Flow, om uiteindelijk in een onverwachts, heftig artikel meegezogen te worden naar twee scholen in Peshawar in Pakistan, die opgericht zijn door twee moedige vrouwen. Peshawan is een stad die dicht bij Afghanistan ligt en die, zo wordt me verteld, het zwaarst getroffen wordt door aanslagen in de strijd tegen de taliban.

De scholen zijn zeer streng bewaakt. Als ik lees dat in een soortgelijke school in dezelfde stad, 157 kinderen om het leven zijn gekomen door een afschuwelijke aanslag, dan borrelt er direct een diep respect voor deze twee vrouwen, die moedig doorgaan in hun strijd voor 'een wereld waar liefde en respect is voor iedereen'. De vrouwen op hun beurt hebben veel respect voor alle ouders die hun kinderen toch 'gewoon' naar school laten gaan. Sommige moeders staan soms uren lang bij het hek, uit angst dat hun kind iets overkomt.
Peshawar is een kleine stad waar iedereen elkaar kent en waar iedereen door het conflict wel een of meerdere familieleden is kwijtgeraakt. Er zijn kinderen die hun beide ouders hebben verloren.
Foto in de Flow bij het artikel

Een van de vrouwen zegt:
Aan je noodlot valt niet te ontsnappen; je dood is al voor je geboorte vastgelegd. Als ik moet sterven, dan liever in mijn geliefde stad Peshawar dan in een vreemd buitenland.
Het strijdlustige in deze twee vrouwen doet me denken aan Sara, waarover gezegd werd:
Maar de verborgen mens uws harten, met de onvergankelijke (tooi) van een zachtmoedige en stille geest, die kostbaar is in het oog van God, (...) zoals Sara (...) en haar dochters zijt gij, als gij goed doet en u geen schrik laat aanjagen.
1 Petrus 3:3-6

Soms, op een helder moment, vraag ik me af waarom ik bang zou zijn. Waar een van de vrouwen het 'het noodlot' noemt, weet ik dat mijn tijden in Gods hand zijn en dat er niets gebeurt buiten de wil van God. en wat er dan ook wel gebeurt, dat dat zal meewerken ten goede voor degene die God liefheeft en voor de glorie van Koning Jezus!
Deze overtuiging of liever gezegd, deze Geest kalmeert mij, elke keer als een verlammende angst op de loer ligt. Te vaak heb ik me laten aanvallen en wanhopig laten maken. Dat kalmeren gebeurt niet van de ene op de andere dag. Je moet je gedachten hierin oefenen, als ik dat niet doe, dan overrompelt het volgende nieuwsbericht, zoals gisterenavond de aanslag in Nice, me en ben ik verslagen. In plaats daarvan mag ik het schild van geloof opheffen, het geloof in een soevereine goede God en Vader! Daarnaast, en dat moet ik nog veel meer leren en vorm geven, mag ik moedig, vastberaden en met het zwaard van Gods Woord in de aanval gaan door het goede te blijven zoeken en doen!

Terwijl ik met dit stukje bezig ben, kom ik de volgende preek van John Piper tegen, een heel mooi, bemoedigend stukje hieruit:
So this portrait of Christian womanhood is marked first by hope in God and then what grows out of that hope, namely, fearlessness. She does not fear the future; she laughs at the future. The presence of hope in the invincible sovereignty of God drives out fear. Or to say it more carefully and realistically, the daughters of Sarah fight the anxiety that rises in their hearts. They wage war on fear, and they defeat it with hope in the promises of God.
Ik zeg Amen!

1 opmerking:

  1. Was dat bad niet bij jullie thuis? #beetjenieuwsgierig#
    Groetjes

    BeantwoordenVerwijderen