donderdag 14 april 2016

Da's pas leven! (9)

Sinful Southern Sweets: Stroopwafels - I am definitely making these!!:

Het duurde niet lang of we hadden elke dag wel vaste bezoekers. Mensen die anders alleen thuis zaten te eten, zaten nu aan een rijk gevulde tafel. En dan bedoel ik vooral gevuld met mensen. Later hoorden we pas hoe bijzonder mensen dat vonden en hoe goed ze dat heeft gedaan. Terwijl het voor ons een van de normaalste dingen was. Ik denk dat ik maar 2 keer per week voor het eten hoefde te zorgen. We hadden daar een rooster voor en er waren veel gasten die het leuk vonden om ook eens voor ons te koken. Met zoveel culturele invloeden over de vloer lag er natuurlijk van alles op ons bord! Ik weet nog dat ze het over geitenkoppen hebben gehad, maar dacht niet dat het ooit zo ver gekomen is.

Er was een Afrikaan die regelmatig kwam. Ik zie nog zijn 'big smile' voor me, maar ik hoor ook nog het gekraak van kippenbotjes in zijn mond. Hij at het er allemaal bij op, terwijl er toch echt altijd gewoon genoeg te eten was. Mijn ouders en zusjes kwamen ook met regelmaat eten, een zusje (toen 13) vond het allemaal niet zo veel, maar m'n andere zusje (toen 15) kreeg de smaak te pakken en kwam op het laatst bijna dagelijks. Ze is er uiteindelijk nooit meer los van gekomen, want trouwde met onze Zuid-Afrikaanse gast (een andere dan die met de kippenbotjes:)!

Terug naar de maaltijden. Het was meer regel dan uitzondering dat we met zo'n 20 man aan tafel zaten. En na het eten zongen we, we hebben zóveel gezongen, maar dit lied is wel wat er na al die jaren uitspringt in mijn beleving. Ik denk dat we allemaal op zoek waren en uitkeken naar die stad en ons verheugden in de hoop die we hadden!


En dan waren we klaar met eten en ging de cd-speler aan en werd er vrolijk op los gedanst. Maar niet voordat Ar, ons mannelijk teamlid, de keuken in was gedoken om gauw een stroopwafel naar binnen te werken! Haha, ook echt niet omdat er niet genoeg was!



In deze serie haal ik mooie en minder mooie gebeurtenissen op, die we meemaakten in het Brandpunt. We vormden daar met twee singles een team en hadden ruimte voor nog 4 mensen die nog maar pas tot geloof waren gekomen. In de gemeente zagen we dat deze mensen vaak terugvielen, daarom wilden we ze een plek bieden, waar ze in alle rust en eenvoud met anderen Jezus konden volgen en er niet alleen voor zouden staan. Daarnaast was er nog ruimte voor 2 mensen die noodopvang nodig hadden en dat komt in een stad als Rotterdam regelmatig voor! Verder was ons huis altijd open voor mensen uit de buurt en uit de gemeente. 

2 opmerkingen: