woensdag 13 april 2016

Da's pas leven! (8)

Hij kwam uit een van de landen waar Arabisch gesproken wordt, was moslim en kwam vaak langs. Ik noem hem hier even 'Ali' De strijd in zijn hart en gedachten heeft ons heel wat nachtelijke uurtjes gekost. Nooit vergeet ik zijn wanhopige redenering: 'Als ik moslim blijf zeggen jullie dat ik verloren ga en als ik christen word, zeggen moslims dat ik verloren ga!' Hij kwam er maar niet uit.

autumn, coffee, journal, swing:

Er kwam veel op ons af en vaak kwam alles tegelijk. Wij zagen als team soms ook geen uitweg voor 'onze' mensen. Als de druk te hoog opliep regelden we oppas en gingen met z'n vieren dan een avondje even wat gezelligs doen. Ik herinner me zo'n avond nog goed. Het was heerlijk om even weg te zijn en even met elkaar te praten en gek te doen. Toen we die avond thuis kwamen werden we blij verrast en bleek dat Ali zijn leven aan Jezus had gegeven! We baalden er natuurlijk wel een beetje van dat wij er nu net niet bij waren, maar hebben nog wel een feestje gevierd! De volgende stap was dat hij zijn spullen ophaalde en bij ons kwam wonen.

Ali had een moslimvriend en het duurde niet lang of ook hij kwam regelmatig als bezoeker in het Brandpunt en werd christen, wat een vreugde!! 
Later, toen hij niet meer bij ons woonde, ging hij naar zijn vaderland om zijn moeder te bezoeken. Hij was niet heel dapper (wat ik hem niet kwalijk neem) en durfde geen Bijbel mee te nemen. Hij was echter nog maar kort bij zijn moeder, of hij belde de voorganger of hij hem alsjeblieft een Bijbel kon sturen, zijn moeder en zijn zus hadden hun leven aan Jezus gegeven! 

Pas kwam ik een stukje in mijn dagboek tegen:
'Theo belt om 23.00 uur nog even om te vertellen dat een buurvrouw van de moeder en zus van Ali tot geloof gekomen is. Zijn moeder en zus waren vorige zomer bij ons en zijn toen gedoopt. Het is zo bijzonder hoe God werkt! Het geeft een diepe vreugde in mijn hart en ik dank God voor deze nieuwe zus!'
Dit lijkt een beetje een succesverhaal. Maar ik kan je vertellen dat het leven van Al tot nu toe niet makkelijk is verlopen.
Dat is ook iets wat we in het Brandpunt ervoeren. Mensen kwamen en gingen en eigenlijk 'hebben' we ze maar een heel klein stukje van hun leven bij ons gehad. En dat is goed. We vertrouwen ze stuk voor stuk toe aan onze hemelse Vader!

Black and White:

In deze serie haal ik mooie en minder mooie gebeurtenissen op, die we meemaakten in het Brandpunt. We vormden daar met twee singles een team en hadden ruimte voor nog 4 mensen die nog maar pas tot geloof waren gekomen. In de gemeente zagen we dat deze mensen vaak terugvielen, daarom wilden we ze een plek bieden, waar ze in alle rust en eenvoud met anderen Jezus konden volgen en er niet alleen voor zouden staan. Daarnaast was er nog ruimte voor 2 mensen die noodopvang nodig hadden en dat komt in een stad als Rotterdam regelmatig voor! Verder was ons huis altijd open voor mensen uit de buurt en uit de gemeente. 



1 opmerking: