dinsdag 12 april 2016

Da's pas leven! (7)

Non trovo le parole:

We waren zo verstandig om de eerste periode geen gasten in huis te nemen. Ik was er blij mee, want er was nog genoeg te doen in huis en we zouden de tijd nemen om eerst aan elkaar te wennen. Die tijd hadden we echt wel nodig en ook voor de kinderen was dat goed.
Toch kwam al gauw de vraag op ons bord om een al wat ouder echtpaar onderdak voor drie weken te verlenen. Er liep een of andere rechtszaak, hij was onschuldig, maar dat was moeilijk te bewijzen. Een naar verhaal! Ze zouden in juli komen, als we dat goed vonden. Eerlijk gezegd, vond ik het helemaal niet goed! We zaten ├ęcht nog midden in de puin en rommel. En dan, het was een pittige rechtszaak, we kenden ze helemaal niet, was hij echt onschuldig? Maar uiteindelijk besloten we om ze toch te laten komen.

Ik moest denk ik maar gelijk al heel snel leren dat waar mijn verstand en gevoel dwars tegenin gingen, dat misschien toch juist wel iets zou kunnen zijn wat God kon gebruiken. Deze mensen bleken een ware zegen te zijn, juist in die tijd dat we zoveel werk hadden aan het huis. Ze hielpen ons gewoon mee, die vrouw deed de was voor me en we hadden mooie gesprekken met elkaar.

.:

In deze serie haal ik mooie en minder mooie gebeurtenissen op, die we meemaakten in het Brandpunt. We vormden daar met twee singles een team en hadden ruimte voor nog 4 mensen die nog maar pas tot geloof waren gekomen. In de gemeente zagen we dat deze mensen vaak terugvielen, daarom wilden we ze een plek bieden, waar ze in alle rust en eenvoud met anderen Jezus konden volgen en er niet alleen voor zouden staan. Daarnaast was er nog ruimte voor 2 mensen die noodopvang nodig hadden en dat komt in een stad als Rotterdam regelmatig voor! Verder was ons huis altijd open voor mensen uit de buurt en uit de gemeente. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten