zaterdag 9 april 2016

Da's pas leven! (5)

Brings back good ol' memories of my high school pottery class!:

Nu is het tijd een beetje kennis met ons gezin te maken. We waren 24 jaar toen we in het Brandpunt gingen wonen. Onze oudste zoon H. was 5 jaar, een pittig, energiek jochie. R. was 3 jaar, een erg beweeglijk ventje die je altijd bij mij in de buurt kon vinden. Achteraf bleek dat hij al die jaren nog niet zoveel had gezien en ging het een stuk beter toen hij een bril met +11 glazen kreeg. M. was 1 jaar en 9 maanden en een ontzettend lief, rustig meisje. En dan hadden we nog ons kleine babymeisje van 3 maanden, die we nog moesten leren kennen.


Vier kostbare schatten, die zich als een vis in het water voelden, met al die mensen om ons heen! Nog steeds vragen ze weleens waarom we daar nou toch weg zijn gegaan en dat ze zo wel weer in zo'n huis zouden willen wonen.

We waren ontzettend jong, idealistisch, onbezonnen en bloedserieus!
Maar wat we in die jaren gezien, gehoord, geleerd hebben, hadden we voor geen goud willen missen. Mijn man zei altijd: 'Het is zo verslavend om God aan het werk te zien in de levens van mensen!'
En dat is het!
Nog steeds!!

Cello:


In deze serie haal ik mooie en minder mooie gebeurtenissen op, die we meemaakten in het Brandpunt. We vormden daar met twee singles een team en hadden ruimte voor nog 4 mensen die nog maar pas tot geloof waren gekomen. In de gemeente zagen we dat deze mensen vaak terugvielen, daarom wilden we ze een plek bieden, waar ze in alle rust en eenvoud met anderen Jezus konden volgen en er niet alleen voor zouden staan. Daarnaast was er nog ruimte voor 2 mensen die noodopvang nodig hadden en dat komt in een stad als Rotterdam regelmatig voor! Verder was ons huis altijd open voor mensen uit de buurt en uit de gemeente. 

1 opmerking: