dinsdag 26 april 2016

Da's pas leven! (19)

Dat was het dan. Maar dat zou jammer zijn. De eindconclusie zou dan zijn, dat je altijd goed je grenzen in acht moet houden. En dat is ook zo:-)
Toch wil ik daar niet mee afsluiten!

We waren (en zijn!) zo blij met L!!



Na een half jaar ging het weer goed met me. Ik was tot rust gekomen, had m'n energie en kracht weer terug en had het liefst weer terug gegaan! We hebben samen best wel geworsteld met dergelijke gedachten en gevoelens en dat was niet zo eenvoudig. Het duurde ook lang voordat we er los van kwamen.

5 jaar lang heeft het gezin dat het van ons overnam in het Brandpunt gewoond. Wat zou er nu gebeuren? Ik kwam pas in een dagboek een stukje tegen, wat ik met jullie wil delen. Het was het moment dat ik definitief rust kreeg en mijn hart weer gewoon zat op de plek waar het hoorde en niet langer meer heen en weer getrokken werd naar iets wat op dat moment niet in ons leven paste.
Op een gegeven moment was ik er zo onrustig over. Ik kon niks anders dan alles in gebed bij God brengen.
'De zondag na dit gebed voel ik me zo rusteloos. De volgende ochtend gaf ik alles opnieuw aan God, ik zei ook: 'Ik heb geen groot huis!' En direct daarna kwam Gods stem in mijn gedachten: 'Maar je hebt wel een groot hart en Ik kan veel meer met een groot hart, dan met een groot huis!' Dat heeft me zo bemoedigd, het was iets wat ik zelf niet had kunnen verzinnen, het was gewoon genoeg! Genoeg om alles los te laten.'
Genoeg ook om ontspannen en rustig van het leven hier in dit huis te kunnen genieten met de mensen die me zo lief zijn en te doen wat onze hand vind om te doen! En weet je wat? Het Brandpunt kreeg een andere naam en andere mensen, maar is nog steeds bedoeld voor mensen uit allerlei landen, die Jezus hebben leren kennen en Hem willen volgen! Prijs God!

Zei ik 'ontspannen en rustig'? Ik kan nog wel een serie schrijven...

4 opmerkingen: