maandag 25 april 2016

Da's pas leven! (18)

fall:

Het duurde niet zo heel lang voordat we het besluit namen, dat ook wij het stokje door moesten gaan geven. Het was heel erg moeilijk, maar we gingen op zoek naar een huis.

Dit was niet het enige wat er speelde. Onze Irakese vrouw zat tegen een psychose aan. Ik kon dat toen niet handelen. Ze was vaak helemaal in de war. Uiteindelijk is ze, na veel overwegingen, weggebracht. Ik ben zo dankbaar dat we haar nu nog af en toe zien. Het gaat goed met haar!

We kwamen in aanraking met een gezin dat het van ons over wilde nemen. God ging door met dit werk! Wij vonden een eengezinswoning een paar straten verder dan de school waar de kinderen op zaten. Twee weken voordat ik uitgerekend was verhuisden we. Daarmee was een wens van mij vervuld, ik zag het niet zitten om in het Brandpunt te bevallen! L werd een week over tijd, thuis geboren, op de laatste dag van school voor de zomervakantie. Een gezonde meid van over de 10 pond! Zij had beslist niet geleden onder de stress. De kraamtijd hielden we heel, heel rustig. Ik kon geen visite verdragen en dat hoefde ook niet. Na een aantal weken hielden we een kraamfeest.

En toch, toch konden we niet zomaar overstappen naar dit 'gewone' leven. Een paar weken na de bevalling zou W. 'onze' Zuid-Afrikaan bij ons komen wonen. Hij was zo eigen geworden. Zijn tijd in het Brandpunt zat er op en het was geen extra belasting om hem in huis te hebben. We hebben daar nooit spijt van gehad! Hij trouwde uiteindelijk met m'n zusje. Daarna kwam er nog een tijd een jonge vrouw bij ons wonen, die door een moeilijke tijd ging. Daarna kregen we een man uit Sierre Leone, ook iemand die in zijn thuisland waarschijnlijk teveel heeft meegemaakt. Helaas zagen we hem steeds verder achteruit gaan. We weten niet hoe het nu met hem gaat. En daarna... jaren later, werd S geboren en die mag blijven tot ze volwassen is of langer!:)

love:


1 opmerking:

  1. Leuk om je verhalen te lezen, en aan veel mensen weer herinnerd te worden.

    BeantwoordenVerwijderen