zondag 24 april 2016

Da's pas leven! (17)

Het is al eerder ter sprake gekomen, we hadden vrijwel geen privacy. Dat was een bewuste keuze. We zouden ons leven en hart met meer mensen delen en deden dat ook. We hadden geen privéruimte voor ons als echtpaar en gezin. We aten en zaten elke avond beneden in de gemeenschappelijke ruimte, waar iedereen at en zat. Op een gegeven moment zat ik er doorheen. En niet een beetje. Het begon met onbedaarlijke huilbuien, die ik op m'n bed uithuilde en onder controle probeerde te krijgen, om 5 minuten later toch weer met een lach op mijn gezicht aan tafel te verschijnen. Dit gebeurde steeds vaker, het waren vast de hormonen. Toen het zover kwam dat ik naar boven rende op het moment dat de bel ging of er iemand binnen dreigde te komen, gingen de alarmbellen af en moest er gepraat worden. Ik verlangde zó gewoon naar een huiskamer, naar tijd doorbrengen samen met mijn man, samen met de kinderen! We deden er alles aan om dat te realiseren. Er werd een huiskamer op de eerste verdieping gemaakt, een keuken, een eettafel en een zithoek. Dat zag er zo uit: 


En ik was er zo dankbaar voor! Nu kon ik gewoon voor 5 of 6 personen een maaltijd maken en met ons eigen gezin aan tafel zitten. Ik kon de drukte even de rug toekeren en met de kinderen rustig aan een tafel zitten om lekker te kleuren en te keuvelen. Wat hebben we veel gekleurd!! Ik kon 's avonds in alle rust op de bank zitten en een boek lezen zonder gestoord te worden. Het was goed, heel goed, maar niet genoeg! Het vermogen om mee te draaien in het team ontbrak volledig. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten