dinsdag 5 april 2016

Da's pas leven! (1)

 :

Wil je m'n handen even verbinden?
Je ...  handen verbinden? Ik durf eigenlijk niet te kijken, maar ik moet wel! Er gaat een steek door mijn hart, waarom doe je jezelf dit aan? Vroeg ik dat aan mezelf of aan de persoon van wie die handen zijn? Ik weet het niet! Het lijkt hier wel een gekkenhuis, waarom wonen we hier? Hoe zijn deze zichzelf verwondende pubers in ons huis terecht gekomen? We zijn geen professionals! En hoe hebben ze mijn hart open weten te breken en zich daar van een plek weten te verzekeren? Het witte verband wikkel ik om de handen en ik mompel iets over 'van jezelf houden', zonder ook maar het idee te hebben dat het binnenkomt. Intens donkere, angstige ogen boren zich in die van mij.
Zomaar een mensenkind, dat een half jaar met ons mee leefde.
Zomaar een gebeurtenis waar ik misschien sterk tegenop had moeten treden,
maar waar mijn nog jonge hart een beetje meer van brak.
Er waren er meer die met ons meeleefden.
Er waren er meer die zichzelf verwondden.
Er waren er meer die mijn hart wisten open te breken om zich daar een plek te veroveren.
Veel meer!


Inmiddels zijn deze 'pubers' volwassen geworden. Heeft 1 van hen zelf ook als leiding in een gemeenschapshuis geleefd en is nu de zending ingegaan. Twee anderen zijn gelukkig getrouwd en volgen Jezus.

In deze serie haal ik mooie en minder mooie gebeurtenissen op, die we meemaakten in het Brandpunt. We vormden daar met twee singles een team en hadden ruimte voor nog 4 mensen die nog maar pas tot geloof waren gekomen. In de gemeente zagen we dat deze mensen vaak terugvielen, daarom wilden we ze een plek bieden, waar ze in alle rust en eenvoud met anderen Jezus konden volgen en er niet alleen voor zouden staan. Daarnaast was er nog ruimte voor 2 mensen die noodopvang nodig hadden en dat komt in een stad als Rotterdam regelmatig voor! Verder was ons huis altijd open voor mensen uit de buurt en uit de gemeente. 


3 opmerkingen: