donderdag 17 maart 2016

Gemeen

Gerammel in de bak waar ik al jaren lig te roesten. Handen graaien en maaien ruwweg wat makkers bij me vandaan. Ik mag nog even blijven. Of nee, daar is die hand alweer! Had ik gevoel dan wist ik dat een eeltige, knoestige hand me stevig vastpakte, als was ik iets met handen en voeten dat dreigde weg te vluchten bij een iets mildere aanpak. De kou die me altijd vertrouwd was, maar waar ik me nooit bewust van ben geweest, zou al snel ingeruild worden voor een warmte die door verhitte acties als een versnelde film in scene wordt gezet. Dat het leven zo’n plotseling dramatische wending zou kunnen nemen had ik niet gedacht. Het rumoer en geschreeuw om mij heen was niet om aan te horen. Het warme, rode vocht sloot zich om mij heen na een enorme slag op mijn kop. Dat bracht me uit mijn evenwicht, maar het werd al gauw van me afgeveegd door de ruwe houten balk waar ik na de volgende genadeloze klap in geperst werd. Ik was me van geen kwaad bewust. Dat was het enige dat we gemeen hadden. Hij had wel gevoel, Hij heeft wel gedacht, Hij hoorde wel.

Then did they stretch and dislocate his shoulder to nail His most holy hands to the cross!:

Geen opmerkingen:

Een reactie posten