donderdag 17 maart 2016

En wij dan?

voetwassing:

Ach wat een smerigheid toch, we zitten helemaal onder! Het stof, de modder zit overal tussen. Elke dag hetzelfde liedje, elke dag onttrekken we ons het liefst aan ieder oog, onaanzienlijk als we zijn, niet geheel reukloos ook. Stank voor dank! Maar het eind is weer in zicht voor vandaag. We komen binnen in een zaal waar we nog niet eerder zijn geweest. De tafel staat gedekt, de geur van houten meubelen en vers brood gaan aan onze neus voorbij. We wiebelen wat ongemakkelijk, snakken naar een beetje fris water, maar gaan om het watervat heen. Dit is niet volgens afspraak, volkomen buiten het boekje, tegen alle reinheidsvoorschriften in die wij zo hoog houden, die ons zo lief zijn. Daar zitten we dan, om je naar te schamen, het enige sprankje troost wat ons wordt aangereikt is dat we niet de enige zijn. En dat is genoeg, er zijn er die er nog erger aan toe zijn, maar ook die er minder afstotelijk uitzien. Er klinken een heleboel onaangename klanken, bah!

Even wordt onze aandacht afgeleidt… daar komen er nog twee, ze dragen Hem! We zien een ondefinieerbare blik in Zijn ogen, iets van tedere liefde gemengd met … nee, het is echt ondefinieerbaar, laat ook maar. Er klinken onhoorbare verzuchtingen om ons heen. Waterspetters vliegen in het rond, hier wordt recht gedaan! We komen er mee weg, we mogen blijven! Tenminste de anderen. Verschrikt en verkrampt wachten we op een beurt die aan ons voorbij dreigt te gaan. Het hoofd wil zijn gezicht niet verliezen, dat is logisch, maar… wij dan? Wij snakken naar water, naar lucht, naar zorg, aandacht en een beetje liefde! Het verzet is gebroken, eeltige handen pakken ons een voor een en wassen ons met heerlijk, koel water. Het lijkt wel of Hij precies weet wat er in ons om gaat, giet nog wat meer water over ons heen. Terwijl we al schoon zijn. De heerlijke warme doek omringd ons en met een stevige greep wrijft hij ons droog. We krijgen allebei nog een extra vriendschappelijk klopje op onze wreef. We stralen even zichtbaar, hoe kunnen we ook anders? Het hoofd heeft nog een lange weg te gaan...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten